Multilingual Practice
en  fr  sp
| Blog

Η Ελλάδα της κρίσης ως απέραντο φρενοκομείο

 

Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε πολιτικός. Δεν διεκδικώ το αλάθητο. Καταθέτω αυτό το κείμενο ως ένας σκεπτόμενος πολίτης, προκειμένου να συνεισφέρω σ’ έναν εποικοδομητικό διάλογο.

Οι παλαιότεροι θυμόμαστε την ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος είχε παρομοιάσει την Ελλάδα με «απέραντο φρενοκομείο».

Σήμερα, ως καθημερινός παρατηρητής της πολιτικής μας ζωής, διαπιστώνω ότι βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο. Είναι ευρέως γνωστό ότι τα προβλήματά μας είναι διαχρονικά, ενώ από την κλινική μου εμπειρία έχω διαπιστώσει ότι όποιο πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται έγκαιρα, με τον καιρό επισύρει και άλλα, με αποτέλεσμα να: Α)  είναι εξαιρετικά δύσκολο κάποιος να διακρίνει το αίτιο από το αιτιατό, Β) είναι πολύπλοκη η διευθέτησή του. 

Για ποιο λόγο λοιπόν η σημερινή κατάσταση προσομοιάζει με ψυχωτική; Επιλέγω δυο από τα χαρακτηριστικά της ψυχωτικής ψυχοπαθολογίας, προκειμένου να στοιχειοθετήσω το σκεπτικό μου: Α) Διαταραχή του ειρμού της σκέψης, που σημαίνει ότι δυσκολευόμαστε να παρακολουθήσουμε την λογική του ομιλούντος. Η συγκεκριμένη διαταραχή μπορεί να φθάσει μέχρι την ασυναρτησία, Β) Διαταραχή της δοκιμασίας της πραγματικότητας: το ψυχωτικό υποκείμενο αγνοεί την πραγματικότητα.  

Προσωπικά: Α) δεν μπορώ να παρακολουθήσω τον ειρμό της σκέψης των ιθυνόντων,

Β) όποτε τους ακούω, υποθέτω, είτε ότι εκείνοι κατοικούν σε διαφορετική χώρα, είτε ότι αγνοούν την καθημερινή πραγματικότητα όλων μας,

Γ) Η κατά κόρον χρήση πρωτόγονων μηχανισμών άμυνας όπως είναι: η άρνηση της πραγματικότητας και  η προβολή  συνηγορούν επίσης υπέρ της ανωριμότητας (τουλάχιστον) όλων μας! Η άρνηση είναι ένας μηχανισμός άμυνας που χρησιμοποιείται  συχνά, παραδείγματος χάριν από ασθενείς, οι οποίοι, δυσκολεύονται να αποδεχτούν την διάγνωση μιας δυνητικά θανατηφόρας ασθένειας. Όμως η άρνηση των πολιτικών μας, επί τόσα χρόνια, να αποδεχτούν την επώδυνη πραγματικότητα, συντηρώντας ένα κλίμα επίπλαστης ευμάρειας, αν δεν συνιστά δείγμα ψυχοπαθολογίας, είναι δείγμα σοβαρής, άρα καταδικαστέας  ανευθυνότητας. Φυσικά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι πολιτικοί είναι συμπολίτες μας και ότι αυτή η επιδοτούμενη από τις τράπεζες ευημερία, όπου ο καθένας μπορούσε και μάλιστα θεωρείτο ότι δικαιούται να απολαμβάνει ό, τι θέλει, όποτε το θέλει, είχε πολλούς θιασώτες και ωφελούμενους!! Η προβολή μέσω της οποίας κάποιος  δεν αναγνωρίζει ως δικά του, αλλά αποδίδει στους άλλους ιδιότητες, συναισθήματα ή επιθυμίες είναι πάντοτε παρούσα, όποτε οι πολιτικοί μας προσπαθούν να κάνουν διάλογο, αλλά καταλήγουν  να κατηγορούν ο ένας τον άλλο. Το ίδιο βέβαια κάνουν και πολλοί συμπολίτες μας, οι οποίοι μάλιστα απαιτούν από τους δικούς τους ανθρώπους να μεροληπτούν εις βάρος των τρίτων ως δείγμα της αγάπης τους. Με άλλα λόγια, αν δεν μας αρέσουν οι πολιτικοί μας, αλλά συμπεριφερόμαστε όπως εκείνοι, μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε την αυτοκριτική μας;

Δ) Ανέκαθεν η κοινωνία μας ήταν παρανοϊκή: το μεν κράτος δεν εμπιστευόταν τον πολίτη, ο δε πολίτης αισθανόταν διωκόμενος. Ο τύπος σε όλες του τις μορφές εξυπηρετώντας ίδια οφέλη  συντηρούσε το συγκεκριμένο κλίμα δίνοντάς μας, παραδείγματος χάριν, οδηγίες προκειμένου να αποφύγουμε τις εκάστοτε παγίδες των εντύπων της εφορίας κοκ. Σήμερα ο οικογενειάρχης και ο νοικοκύρης είναι επί της ουσίας διωκόμενοι, εφόσον αμφισβητούνται όλα τους τα στηρίγματα και μάλιστα με αναδρομική ισχύ, πράγμα αντισυνταγματικό!!

Υπάρχει μια σειρά θεμάτων, τα οποία δεν αντέχω πια να ακούω:

  • Η οικονομία είναι ελεύθερη
  • Το ζήτημα της ανάπτυξης
  • Η κοινωνική συνοχή
  • Η καταπολέμηση της ανεργίας
  • Οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου
  • Το θέμα της αιθαλομίχλης

Τα περί της ελευθερίας της οικονομίας επικαλούνται οι πολιτικοί μας όλων των αποχρώσεων, όποτε είναι ανήμποροι ή απρόθυμοι να ελέγξουν τις τιμές. Το ίδιο έγινε και με το άνοιγμα των επαγγελμάτων. Πολύ θόρυβος, πολλές κατηγορίες εκατέρωθεν και η απαραίτητη επιχειρηματολογία εκ μέρους των ιθυνόντων  που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι αυτή η αλλαγή θα ήταν για το καλό μας. Και μετά τι;

Ο συνταξιούχος, ο οποίος μετά την συνταξιοδότησή του επιθυμεί να είναι παραγωγικός και στήνει την δική του επιχείρηση, καλείται να πληρώνει εισφορές σ’ έναν προβληματικό φορέα, τον ΟΑΕΕ, προσαυξημένες κατά 40% και σε κάποιες περιπτώσεις να χάνει και μέρος της σύνταξής του. Για ποιο λόγο; Τελικά έχουν όλοι οι Έλληνες ίσα δικαιώματα όπως ορίζεται στο άρθρο 4 του Συντάγματος; Τα επαγγέλματα είναι ανοιχτά ή όχι; Από την μια πλευρά αυξάνονται τα όρια συνταξιοδότησης όλων των εργαζομένων, από την άλλη αυτός ο οποίος είναι δημιουργικός και εάν ενθαρρυνθεί μπορεί να αναπτύξει την επιχείρησή του και μέσω προσλήψεων να  συμβάλλει με ουσιαστικό τρόπο στην μείωση της ανεργίας, αυτός λοιπόν ο μη κρατικοδίαιτος αποθαρρύνεται και εμμέσως πλην σαφώς παίρνει το μήνυμα ότι το κράτος τον προτιμά συνταξιούχο. Διερωτώμαι πώς ακριβώς ορίζουν οι ιθύνοντες την δημιουργικότητα. Έχει και αυτή όριο ηλικίας;

Κατά τα άλλα, μετά τις καινούργιες εξαγγελίες οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι. Θα μειωθεί η ανεργία μέσω των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ. Δυστυχώς έχω εργαστεί σε αυτά και γνωρίζω πώς λειτουργούν. Στα χαρτιά θα μειωθούν τα νούμερα των ανέργων, κάποιοι άνθρωποι στα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης θα διατηρήσουν την δουλειά τους (αυτό είναι καλό),κάποιοι άλλοι θα βρουν απασχόληση ή/και θα εισπράξουν κάποιο χαρτζιλίκι, αλλά αυτό δεν είναι ανάπτυξη, είναι μερεμέτι. Είναι κάτι σαν το φάρμακο το οποίο καταπραΰνει το σύμπτωμα, αλλά ούτε ανιχνεύει, ούτε αντιμετωπίζει το βαθύτερο αίτιο της κάθε πάθησης. Με άλλα λόγια, μακάρι να κάνω λάθος, αλλά μου δίνεται η εντύπωση ότι στην Ελλάδα έχουμε ταυτίσει την ανάπτυξη, κυρίως, με το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές!

Ας έρθουμε τώρα στο ζήτημα της κοινωνικής συνοχής. Κοινωνική συνοχή σημαίνει να αντιμετωπίζουμε τον διπλανό μας όπως τα δικά μας πρόσωπα, ή τουλάχιστον να καταφέρνουμε ως λαός να συνεργαζόμαστε αρμονικά. Όποτε η πολιτεία χρησιμοποιεί την τακτική του διαίρει και βασίλευε παρουσιάζοντας τα «προνόμια» κάθε τάξης με στόχο να στρέψει τους μεν εναντίον των δε, τότε προσπορίζεται ένα βραχυπρόθεσμο όφελος, αφού οι πολίτες τρώγονται μεταξύ τους  ή/και εκτονώνουν την οργή τους αντί να συσπειρώνονται. Όμως μακροπρόθεσμα, οξύνεται η δυσπιστία του ενός απέναντι στον άλλο και κανείς δεν είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει, να συναινέσει και να συνεργαστεί.

Τέλος, όσον αφορά το ζήτημα της αιθαλομίχλης και εδώ τα πράγματα είναι κωμικοτραγικά. Από την μια πλευρά υπάρχει η επιβάρυνση του αναπνευστικού όλων μας, το οποίο μας διαβεβαίωσαν ότι θα αντιμετωπιστεί μέσω της αύξησης της φορολογίας στα τσιγάρα, η οποία θα αποθαρρύνει τους καπνιστές. Από την άλλη πλευρά, τι να πει κανείς για: Α) τον περιορισμό της βιομηχανικής & βιοτεχνικής δραστηριότητας κατά 30%, Β) την απαγόρευση κυκλοφορίας των σχολικών λεωφορείων, Γ)την διακοπή  της λειτουργίας των δημόσιων ή ιδιωτικών παιδικών σταθμών και σχολείων τις μέρες που οι τιμές είναι αυξημένες; Τις μέρες αυτές παύει να μας απασχολεί το θέμα της ανάπτυξης-παραγωγής; Ο γονιός τι θα κάνει; Θα υποβαθμίσουμε έτι περαιτέρω και των πρωτοβάθμια εκπαίδευση; Αξίζει όλο αυτό το κόστος σε σχέση με το όφελος; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος επίτευξης ανάλογων αποτελεσμάτων; Τώρα τι έγινε και ξεχάστηκε το συγκεκριμένο θέμα; Αυξήθηκαν τα όρια συναγερμού; Έχουν άλλα θέματα τα κανάλια;

Στο σημείο αυτό θέλω να σας πω τι μου φέρνει εμένα στο νου όλη αυτή η κατάσταση. Η βουλή μου θυμίζει ένα κολλέγιο το οποίο συνεργάζεται με ένα ξένο πανεπιστήμιο (τρόικα, ΔΝΤ). Το ξένο πανεπιστήμιο στέλνει απέξω τα θέματα των εξετάσεων. Τις λύσεις γνωρίζουν μόνο οι εδώ καθηγητές, δηλαδή οι αρχηγοί των κομμάτων. Οι μαθητές, δηλαδή οι βουλευτές παίρνουν στα χέρια τους τα θέματα και προσπαθούν να τα λύσουν. Όταν οι απαντήσεις τους είναι λανθασμένες, τότε τα παίρνουν πίσω για διόρθωση και όποιον πάρει ο χάρος!

Τα άρθρα του Συντάγματος 60 & 61 έχουν καταργηθεί στην πράξη, εφόσον οι βουλευτές μας δεν έχουν πια «το απεριόριστο δικαίωμα της γνώμης & ψήφου κατά συνείδηση» ενώ τιμωρούνται με διαγραφή « για γνώμη ή ψήφο που έδωσαν κατά την άσκηση των βουλευτικών τους καθηκόντων». Και αν οι βουλευτές έχουν μετατραπεί σε μαριονέτες, για ποιο λόγο χρειαζόμαστε έναν τόσο μεγάλο θίασο;

Έχω έναν πατέρα, ο οποίος, απ’ όταν ήμασταν παιδιά μας έλεγε ότι: « οι ελεύθεροι άνθρωποι έχουν το θάρρος της γνώμης τους και λένε την αλήθεια. Ψέματα λένε μόνο οι δούλοι». Μετά από όλα αυτά μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι είμαστε ελεύθεροι;

Θα κλείσω μ’ ένα αισιόδοξο μήνυμα. Όπως μας λένε οι οικονομολόγοι μας, ο ανταγωνισμός βελτιώνει την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών, ενώ ταυτόχρονα ρίχνει τις τιμές. Επομένως, λόγω της άνθησης των σουβλακερί, το μόνο βέβαιο είναι ότι στο εξής θα τρώμε καλύτερης ποιότητας και ταυτόχρονα φθηνότερα σουβλάκια. Αυτή είναι η μόνη απτή βελτίωση που βλέπω!!

 

Περισσότερα στην κατηγορία αυτή: « Παιδί και θάλασσα

Προσθήκη σχολίου